Afgelopen zaterdag was een van de meest bijzondere dagen uit mijn leven. Daar staan in linie en een blok vormen tegen iets dat ingaat tegen alles dat waar wij ooit voor streden, en dat feitelijk nog steeds doen, is amper te beschrijven!

Er is een duidelijk signaal afgegeven naar heel veel mensen; en het heeft nog meer mensen aan het denken gezet.

De publieke opinie wordt hierdoor gevormd en veranderd. Dat is ook de reden dat de media er een spin aan geven door te spreken over ‘personen waarvan gezegd wordt dat het veteranen zijn’, of iets in die trend. Dat men dit doet, duidt op angst vanuit de macht voor hetgeen wij gedaan hebben zaterdag!

Het is namelijk nogal wat als veteranen zich keren tegen het beleid van hun eigen regering.

Maar in dit specifieke geval kan dat bijna niet anders aangezien dat wat er gaande is in ons land (maar ook buiten de landsgrenzen) en m.i. (en met mij vele andere veteranen die ik gesproken heb) grenst dit aan waanzin en heeft niets meer te maken heeft met wat voor democratische vorm dan ook!

Onze actie is de wereld over gegaan en heeft veel respect vanuit binnen en buitenland ontvangen. Het sterkt mensen in hun overtuiging waardoor zij zich gesterkt voelen. Daarmee kan dit voor een domino-effect zorgen!

Doordat wij daar stonden, salueerden en dus direct inspeelden op het bewustzijn van de aanwezig agenten( die soms niet wisten waar ze moesten kijken) , heeft dat een enorm krachtig signaal afgegeven.

Maar ook onze burgers die zaterdag aanwezig waren op het Museumplein, waar wij een blok voor vormden en hen daarmee een gevoel van bescherming boden, voelden zich sterker en krachtiger.

Ik heb meerdere reacties gelezen onder filmpjes op YouTube die daarop wezen en dat gaf mij weer kracht, zorgde voor trots en een enorm goed gevoel!!!

Deze vibe, -kracht, samen gaan staan, opkomen voor wat goed en rechtvaardig is-, was ook enorm voelbaar in de mars die na afloop door de stad werd gehouden.

Het geluid zwol aan en zo werd ook de groep mensen die meeliep steeds groter doordat anderen zich tijdens het lopen hierbij aansloten.

Dit is wat je noemt een momentum en het moment om door te pakken is nu daar!! Wat hier nu op onze wereld gaande is, is niet normaal.

Gelet op de cijfers gaan alle genomen maatregelen helemaal nergens over.

Burgerrechten worden met rasse schreden ingenomen, mensen zijn extreem angstig, accepteren daardoor alles en bovendien zien zij hun medemens als potentiële vijand; maar in ieder geval als gevaar!

Dit is niet de wereld waarin ik mijn zoon wil laten opgroeien en ik denk dat niemand dat wil. Angst, onwetendheid, geloof/ vertrouwen in autoriteit houdt veel mensen echter tegen om anders te kunnen denken!

Daarbij nemen velen klakkeloos aan wat geschreven wordt in de media. Dat laatste werd ook duidelijk doordat tig mensen die spin-off van de media overnamen door te zeggen dat het nep-veteranen waren die daar zaterdag stonden. Gelukkig weten wij beter!

Wat ik eerder zei; het momentum om door te pakken is nu. Ik weet niet of het de bedoeling is om komende demo weer voor onze burgers te gaan staan; maar eigenlijk kunnen we niet anders dan dit wel te doen!!

We geven hier zo’n sterk signaal mee af, mensen voelen zich gesterkt, het apparaat durft niet op te treden of geweld te gebruiken want.. bang voor publieke opinie en omslag in denken!

En dat laatste.. het winnen van de hearts and minds.. is op dit moment zo enorm belangrijk om het denken weer de goede kant op te krijgen.

De wereld zoals we die kennen dreigt te verdwijnen en een wereld waarin angst, onderdrukking, afnemen van menselijke waarden door tal van zinloze maatregelen als de 1,5 meter, mondkapjes e.d. doemt op aan de horizon.

Om alles wat hier beschreven is, en nog veel meer wat ik zou kunnen beschrijven, lijkt het mij van het allergrootste belang dat veteranen iedere keer als er een demo is voor hun burgers gaan staan, hen beschermen, opkomen voor het juiste, voor rechtvaardigheid, en doordat zij dit doen ook voor zichzelf opkomen.

Er is geen weg naar vrede, vrede is de weg.

Die laatste zin is afkomstig uit het herinneringsboek dat ik destijds kreeg na afloop van m’n uitzending naar Bosnië in 1998.

Dit is echter onze gezamenlijke missie en ik vind dat wij het als veteranen verplicht zijn aan onze burgers, maar ook aan onszelf om hierin het voortouw te nemen, kracht te tonen, moedig te zijn en in de bres te springen zoals we dat in het verleden eerder hebben gedaan.

Het is nu of nooit..